Instytut Badań Technicznych świadczy usługi w dziedzinie doradztwa, badań, szkoleń i certyfikacji obiektów budowlanych, oraz placów zabaw na terenie całej Polski. Zakres naszych usług to:

- badania techniczne i pomiary -  dedykowane dla producentów urządzeń  i zarządców placów,
- doradztwo materiałowe i technologiczne – dedykowane dla producentów urządzeń,
- seminaria i szkolenia tematyczne – dedykowane dla producentów urządzeń placów zabaw,
- certyfikacja urządzeń placów zabaw - dedykowane dla producentów urządzeń placów zabaw,
- certyfikacja placów zabaw -  dedykowane dla zarządców placów zabaw
- certyfikacja energetyczna budynków – dedykowane dla właścicieli, zarządców i deweloperów nieruchomości
- kontrole okresowe placów zabaw

Nasza oferta obejmuje specjalistyczne konsultacje i pomoc w zakresie technologii w połączeniu z możliwością wykonywania badań i certyfikacji obiektów w terenie, lub w laboratorium.

W sprawach dotyczących urządzeń placów zabaw:
Instytut Badań Technicznych stoi na straży przestrzegania zapisów ustawy Prawo Budowlane, oraz przepisów Polskich Norm, dotyczących zagadnień związanych z budową, eksploatacją, certyfikacją i kontrolą placów zabaw. Naszym priorytetowym celem jest bezpieczeństwo najmłodszych. Nasze działania dążą do wyeliminowania z rynku nieuczciwej konkurencji, nierzetelnych wykonawców, nieodpowiedzialnych zarządców. Cele nasze osiągamy poprzez badania i certyfikację urządzeń zamontowanych na polskich placach zabaw, oraz monitoring producentów urządzeń do zabawy.

Szczególną uwagę poświęcamy wszelkim placówkom oświatowo – wychowawczym, na terenie całego kraju, na których istnieją, bądź są projektowane nowe place zabaw. Do tej grupy należą między innymi: żłobki, przedszkola, szkoły, świetlice, sale zabaw, parki rozrywki itp.

Polityka jakości jednostki certyfikującej Instytutu Badań Technicznych, kładzie szczególny nacisk na zachowanie niezbędnej bezstronności, oraz równego traktowania wszystkich Klientów, zarówno pod względem wymagań formalnych jak i finansowych, a także zachowania poufności informacji uzyskanych w związku z procesem certyfikacji. Zasady współpracy z wnioskodawcami, oraz z posiadaczami certyfikatów określa regulamin.

Podstawowymi zasadami prawidłowego używania certyfikatu wystawionego przez Instytut Badań Technicznych, dotyczącego wyrobu urządzeń placów zabaw, są:
- stosowanie certyfikatu wyłącznie do wyrobów spełniających ustalone wymagania,
- stosowanie certyfikatu tylko do tych wyrobów, dla których został wystawiony,
- nie odstępowanie certyfikatu do stosowania innej osobie fizycznej lub prawnej,
- informowanie Instytutu o wszystkich zamierzonych zmianach dotyczących certyfikowanego wyrobu,
- stosowanie oznaczeń wyrobu certyfikatem, w sposób zgodny z umową o certyfikację,
- wykorzystywanie w reklamie certyfikatu w sposób zgodny z umową o certyfikację,

Wdrażamy certyfikaty zgodności wyrobów z normami PN-EN 1176, oraz PN-EN 1177.

Więcej informacji na temat bezpiecznych placów zabaw znajdziesz na stronach Instytutu Badań Technicznych.

/ata

Sandomierz (iso 125850 PL Sandomierz 4)

Θe – *MDBT -  średnia miesięczna temperatura termometru suchego

Średnia roczna temperatura termometru suchego:    8.3

Minimalna średnia miesięczna temperatura termometru suchego:   -1.5

Maksymalna średnia miesięczna temperatura termometru suchego:   17.6

Roczna amplituda średniej miesięcznej temperatury termometru suchego:    9.5

Świadectwo charakterystyki energetycznej to dokument oceniający obiekt budowlany pod względem zużycia energii. Zgodnie z projektem ustawy o systemie oceny energetycznej budynków i lokali mieszkalnych, dokument ten określa wielkość zużycia energii związanej z ogrzewaniem i wentylacją, chłodzeniem, przygotowaniem ciepłej wody oraz oświetleniem wbudowanym.

Świadectwo charakterystyki energetycznej wymaga aktualizacji raz na 10 lat. Może być sporządzone i poświadczone wyłącznie przez uprawnionego specjalistę.

JAKIE OBIEKTY OBJĘTE SĄ OBOWIĄZKIEM POSIADANIA ŚWIADECTWA ENERGETYCZNEGO?

• budynki oddawane do użytkowania
• budynki istniejące i lokale podlegające zbyciu, sprzedaży lub najmowi
• budynki, których charakterystyka energetyczna uległa zmianie w wyniku przebudowy lub modernizacji

CO ZAWIERA ŚWIADECTWO ENERGETYCZNE?

• Wskaźnik EP – określa ilość zużywanej energii w budynku/lokalu i stanowi informację o jego jakości energetycznej
• Wskaźnik EK – określa zapotrzebowanie na energię końcową, która powinna być dostarczona do budynku
• informacje, jakie dodatkowe modernizacje budowlane są wskazane, by poprawić jakość energetyczną obiektu budowlanego

CZY ŚWIADECTWA ENERGETYCZNE SĄ POTRZEBNE?

Certyfikacja skłania do budowy energooszczędnej, a także do termomodernizacji istniejących już budynków. Zmniejszenie zużycia energii oznacza zmniejszenie kosztów eksploatacji!

Mniejsze zużycie energii to także ograniczenie emisji gazów cieplarnianych!

Świadectwo jest dokumentem poświadczającym wartość lokalu lub obiektu budowlanego w transakcjach najmu bądź sprzedaży, dla kupującego natomiast jest zabezpieczeniem przed kupnem wadliwego lokalu/obiektu budowlanego.

woj. podkarpackie – tel. 790 854 454

woj. świętokrzyskie – tel. 790 854 454 lub 513 046 474

woj. lubelskie – tel. 784 867 639

woj. małopolskie – tel. 604 580 286

woj. mazowieckie – tel. 600 350 826

woj. śląskie – tel. 607 271 371

Nasi specjaliści:

mgr inż. Iwona Trzpis      tel. 604 580 286

mgr inż. Artur Tryksza      tel. 790 854 454

mgr inż. Jarosław Warylak      tel. 600 350 826

mgr inż. Hubert Siębor      tel. 784 867 639

mgr inż. Ryszard Cyran     tel. 607 271 371

W razie jakichkolwiek pytań, prosimy o kontakt telefoniczny na jeden z powyższych numerów, lub drogą mailową na adres:  eurotar@wp.pl

zespół eurotar.pl

• Ustawa z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 191, poz. 1373) Tekst ujednolicony ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm.)[Sejm]
• Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2008 r. w sprawie przeprowadzania szkolenia oraz egzaminu dla osób ubiegających się o uprawnienie do sporządzania świadectwa charakterystyki energetycznej budynku, lokalu mieszkalnego oraz części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową (Dz. U. z 2008 r. Nr 17, poz. 104)[Sejm]
• Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. w sprawie metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw ich charakterystyki energetycznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 201, poz. 1240)[Sejm]
• Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2008 r. Nr 201, poz. 1239)[Sejm]
• Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie zmiany rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego[MI]
• Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2008 r. Nr 201, poz. 1238)[MI]
• Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie zmiany rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie[MI]
• Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 56, poz. 461)[MI]
• Dyrektywa 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków[Euro-lex]

1) Ulepszenia w wyniku których następuje zmniejszenie rocznego zapotrzebowania na energię zużywaną na potrzeby ogrzewania i podgrzewania wody użytkowej:

• w budynkach, w których modernizuje się jedynie system grzewczy – co najmniej o 10%,
• w budynkach, w których w latach 1985-2001 przeprowadzono modernizację systemu grzewczego – co najmniej o 15%.
• w pozostałych budynkach – co najmniej o 25%.

2) Ulepszenia, w wyniku którego następuje zmniejszenie rocznych strat energii pierwotnej w lokalnym źródle ciepła i w lokalnej sieci ciepłowniczej – co najmniej o 25%.

3) Wykonanie przyłączy technicznych do scentralizowanego źródła ciepła, w związku z likwidacją lokalnego źródła ciepła, w celu zmniejszenia kosztów zakupu ciepła dostarczanego do budynków – co najmniej o 20% w stosunku rocznym.

4) Zamiana konwencjonalnych źródeł energii na źródła niekonwencjonalne.

Standardowe usprawnienia termomodernizacyjne:
1) Szczelność przegród zewnętrznych
1.1 Remont okien i ich okuć
1.2 Uszczelnienie okien
1.3 Remont i uszczelnienie drzwi zewnętrznych
1.4 Założenie zasłon drzwi zewnętrznych
1.5 Wykonanie przedsionka
1.6 Zainstalowanie automatycznego zamykania drzwi
1.7 Wykonanie ekranów przeciwwiatrowych przed wejściem do budynku
2) Izolowanie cieplne przegród
2.1 Ocieplenie ścian zewnętrznych
2.2 Ocieplenie stropu pod nie ogrzewanym strychem lub stropodachu lub dachu
2.3 Ocieplenie stropu nad nie ogrzewaną piwnicą lub podłóg parteru lub piwnic
2.4 Zmniejszenie powierzchni okien (częściowa zabudowa)
2.5 Wymiana okien (również częściowa)
2.6 Założenie ekranów zagrzejnikowych
2.7 Założenie żaluzji lub okiennic
2.8 Wymiana drzwi zewnętrznych lub ich dodatkowe izolowanie
3) Źródło ciepła
3.1 Wymiana źródła ciepła
3.2 Zmiana nośnika energii
3.3 Dołączenie do miejskiej sieci cieplnej
3.4 Modernizacja źródła (automatyka, izolowanie)
4) Węzeł cieplny
4.1 Wymiana hydroelewatora na węzeł wymiennikowy
4.2 Wymiana wymienników o niskiej sprawności
4.3 Izolowanie armatury
4.4 Instalowanie automatyki regulacyjnej
4.5 Instalowanie urządzeń pomiarowych (ciepłomierza, termometrów i manometrów)
5) Instalacja grzewcza i wentylacyjna
5.1 Płukanie chemiczne instalacji
5.2 Uszczelnienie instalacji (likwidacja ubytków wody)
5.3 Hermetyzacja, likwidacja centralnej sieci odpowietrzającej, zmiana naczynia wzbiorczego
5.4 Izolowanie (lub naprawa izolacji) przewodów
5.5 Zainstalowanie zaworów termostatycznych
5.6 Zainstalowanie podzielników kosztów
5.7 Regulacja instalacji i dostosowanie do zmniejszonych potrzeb cieplnych
5.8 Utrzymanie grzejników w czystości i nie osłanianie ich
5.9 Odpowietrzanie grzejników
5.10 Ograniczenie ogrzewania w pomieszczeniach czasowo użytkowanych
5.11 Zmiana systemu ogrzewania
5.12 Wprowadzenie nawiewników powietrza
5.13 Zmiana systemu wentylacji
5.14 Wprowadzenie urządzeń odzysku ciepła z wentylacji
6) Instalacja ciepłej wody użytkowej
6.1 Naprawa lub wykonanie izolacji przewodów
6.2 Wymiana niesprawnych urządzeń
6.3 Wymiana nieszczelnych przewodów
6.4 Poprawienie układu przygotowującego c.w.u.
6.5 Zawory podpionowe w instalacji cyrkulacyjnej
6.6 Wprowadzenie automatycznej regulacji temperatury oraz pracy pomp
6.7 Instalowanie specjalnych prysznicy i perlatorów oszczędzających zużycie ciepłej wody
6.8 Instalowanie mieszkaniowych liczników c.w.u.
7) Inne usprawnienia
7.1 Wprowadzenie systemu pomiaru i indywidualnego rozliczania kosztów użytkowania energii
7.2 Zmiany w sposobie eksploatacji, konserwacji i nadzoru
7.3 Zmiany w umowie z dostawcą (zmiana wartości szczytowej)

System wentylacyjny składa się z urządzeń, w których następuje uzdatnienie powietrza pod względem termicznym (odzysk ciepła, ogrzanie, schłodzenie, nawilżenie, osuszenie), odpowiednie jego oczyszczenie (w zależności od potrzeb), a także obniżenie poziomu mocy akustycznej na wyjściu z centrali wentylacyjnej poprzez zastosowanie tłumików akustycznych. Jednakże oprócz samych urządzeń w skład systemu wchodzi cała sieć przewodów o określonym kształcie i przekroju, czerpnie i wyrzutnie powietrza, przepustnice regulacyjne, skrzynki rozprężne oraz nawiewniki i wywiewniki.

Miarą prawidłowego wykonania systemu wentylacyjnego jest skuteczność wentylacji, tj. stopień usuwania zanieczyszczeń i sprawność wymiany powietrza, która określa jak szybko powietrze w pomieszczeniu jest wymieniane. Przy tym termin „zanieczyszczenia” należy rozumieć szeroko jako szkodliwe substancje gazowe, nadwyżki ciepła, nieprzyjemne zapachy lub cząstki substancji stałych w powietrzu. Aby zapewnić taką prawidłowość działania systemu, należy nie dopuścić do popełnienia błędów na etapie projektowym, uniknąć nieprawidłowości podczas realizacji układów oraz prawidłowo, czyli zgodnie z dokumentacją techniczną systemy eksploatować.

Od strony projektowej należy:
• przyjąć możliwie najbardziej aktualne założenia projektowe, dostosować się do aktualnych wymogów normatywnych i wytycznych technologicznych,
• przeanalizować źródła i rodzaje zanieczyszczeń w wentylowanej strefie,
• wybrać optymalny proces uzdatnienia powietrza w urządzeniu wentylacyjnym, dostosowany do wymogów procesu technologicznego i/lub oczekiwań użytkownika,
• dobrać odpowiednie prędkości przepływu powietrza przez sieć kanałów,
• przewidzieć zastosowanie strefowych przepustnic regulacyjnych i skrzynek rozprężnych z zabudowanymi przepustnicami celem możliwie dokładnego wyregulowania systemu,
• dobrać najbardziej optymalny sposób rozprowadzenia powietrza w pomieszczeniach (wentylacja mieszająca, wyporowa, etc) i możliwie najlepsze usytuowanie elementów zakończeniowych (nawiewniki, wywiewniki),
• przewidzieć miejsca inspekcyjne w instalacjach kanałowych celem umożliwienia czyszczenia ich wnętrza,
• optymalizować w zależności od rodzaju pomieszczeń i przeznaczenia systemu efekty akustyczne i prędkości przepływu powietrza w „strefie roboczej”.

Od strony wykonawczej należy:
• przeprowadzić wykonawstwo robót w oparciu o ustalenia i wytyczne projektowe przy możliwym udziale autorskim projektantów np. w przypadku dokonywania koniecznych zmian przebiegu trasy przewodów,
• stosować zgodność materiałową z założeniami projektowymi przede wszystkim wtedy, gdy poszczególne urządzenia czy elementy mogą mieć wyraźny wpływ na zachwianie prawidłowości wykonania i pracy systemu,
• starannie wykonywać kanały np. pod względem ich szczelności, montować je zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami, zwracając szczególną uwagę na ciężar poszczególnych elementów wentylacji np. tłumiki, wymienniki kanałowe, stosować dokładne izolowanie cieplne i/lub akustyczne przewodów,
• przeprowadzać w praktyce badania zdawczo-odbiorcze pod względem ilości przepływu powietrza, sposobu jego rozprowadzenia, zasięgu strugi, efektów akustycznych i temperaturowych (czasami również wilgotnościowych) etc.

Od strony eksploatacyjnej należy:
• przeprowadzać bieżące przeglądy techniczne systemów wentylacyjnych lub przeglądy takie zlecać służbom serwisowym dostawcy urządzeń (w tym dokonywać wymian materiałów typu filtry powietrza, paski klinowe),
• użytkować urządzenia zgodnie z dokumentacją techniczno-ruchową i założeniami projektowymi (np. realizować założony czasookres pracy central w cyklu dobowym),
• przeprowadzać czyszczenie kanałów wentylacyjnych celem uniknięcia pojawienia się w nich m.in. zanieczyszczeń mikrobiologicznych.

mgr inż. Grzegorz Madziąg
„Technika Chłodnicza i Klimatyzacyjna” nr 9/2001
www.tchik.com.pl

WENTYLACJA (łac. ventilatio = przewietrzanie) jest to wymiana powietrza w pomieszczeniach, polegająca na usuwaniu powietrza zanieczyszczonego lub gorącego i doprowadzeniu powietrza świeżego lub chłodnego.
Zadaniem wentylacji jest usuwanie z pomieszczeń zamkniętych (biurowych, mieszkalnych, produkcyjnych i innych) powietrza zanieczyszczonego, a dostarczenie powietrza świeżego, czystego o określonej temperaturze, tzn. jego oczyszczenie i podgrzanie do wymaganej temperatury przed wprowadzeniem do pomieszczeń. Wentylacja poprawia – zgodnie z wymaganiami organizmu ludzkiego czy procesu produkcyjnego – stan i skład powietrza poprzez jego wymianę w pomieszczeniu.
Wentylacja powinna spełniać kilka warunków:
1. musi być ciągła, pracować podczas naszej nieobecności;
2. obsługiwać każde pomieszczenie, zapewniając stała wymianę powietrza;
3. zapewniać możliwość regulacji w celu dopasowania do tego co się dzieje w domu i warunków pogodowych.

KLIMATYZACJA (od rzeczownika klimat) to regulowanie w pomieszczeniach zamkniętych czynników wpływających na stan powietrza temperatury, wilgotności, zapachu, jonizacji) oraz usuwanie z powietrza składników szkodliwych (kurzu, gazów trujących, bakterii).
Klimatyzacja to procesy nadawania powietrzu w pomieszczeniu określonych właściwości pożądanych ze względów higienicznych oraz ze względu na dobre samopoczucie ludzi lub też parametrów wymaganych ze względów technologicznych (np. nawilżanie, osuszanie, podgrzewanie, ochładzanie).
Klimatyzacja ma na celu zapewnienie komfortowych warunków w pomieszczeniach przeznaczonych dla ludzi lub zapewnienia optymalnych warunków w pomieszczeniach, w których odbywają się procesy technologiczne.

1. W zależności od sposobu wymiany powietrza rozróżnia się wentylację mechaniczną i naturalną

a) w wentylacji naturalnej wymiana powietrza wywołana jest działaniem wiatru i/lub sił grawitacji. Dodatkowo wentylacja naturalna może posiadać różne formy:
- przewietrzanie – okresowe odświeżanie powietrza w pomieszczeniu polegające na otwieraniu okien lub innych otworów w przegrodach,
- infiltracja – przenikanie powietrza przez porowate materiały budowlane, nieszczelności oraz szczeliny wokół okien i drzwi,
- wentylacja grawitacyjna – gdzie stosuje się pionowe kanały wywiewne do usuwania powietrza. Ruch powodowany jest różnicą gęstości powietrza wewnątrz i na zewnątrz budynku,
- wentylacja grawitacyjna higrosterowana – proces wymiany powietrza uzależniony od poziomu wilgotności względnej wewnętrznej,
- aeracja, zorganizowana wymiana powietrza, które dopływa przez odpowiednie otwory rozmieszczone w zewnętrznych przegrodach budowlanych, uzyskiwana dzięki różnicy ciśnienia na zewnątrz i wewnątrz pomieszczenia; intensywność aeracji zależy od różnicy temperatury i siły wiatru

b) w wentylacji mechanicznej wymiana powietrza jest niezależna od jakichkolwiek wpływów atmosferycznych. Wymuszony przepływ powietrza uzyskuje się dzięki zastosowaniu wentylatora. W zależności od sposobu wymiany powietrza wentylację mechaniczną możemy podzielić na:
- ogólną czyli z równomierną wymianą powietrza w całym pomieszczeniu
- miejscową, przeciwdziałającą zanieczyszczeniu powietrza w miejscu ich wydzielania; do wentylacji miejscowej zaliczają się takie urządzenia jak:
- odciągi miejscowe, urządzenia służące do usuwania zanieczyszczeń bezpośrednio w miejscu ich powstawania,
- nawiewy miejscowe stosowane do wytwarzania w określonym miejscu warunków odmiennych od tych, które panują w całym pomieszczeniu,
- kurtyny powietrzne, stosowane do ochrony pomieszczeń przed przenikaniem zimnego powietrza zewnętrznego (w okresie zimy) bądź gorącego (w okresie lata) przez często otwierane bramy i drzwi wejściowe w budynkach przemysłowych lub użyteczności publicznej.

2. W zależności od kierunku ruchu powietrza w stosunku do wentylowanego pomieszczenia rozróżnia się wentylację mechaniczną:
- nawiewną – dostarczanie powietrza odbywa się w sposób mechaniczny a usuwanie w sposób naturalny
- wywiewną – tu powietrze dostarczane jest w sposób naturalny a mechanicznie wspomagany jest wywiew
- nawiewno – wywiewną – w tym przypadku dostarczanie i usuwanie powietrza odbywa się w pełni mechanicznie.

3. Dodatkowo wentylację mechaniczną możemy podzielić w zależności od różnicy ciśnień wewnątrz i na zewnątrz pomieszczenia na wentylację:
- nadciśnieniową, przy której strumień objętości powietrza nawiewanego jest większy od strumienia objętości powietrza wywiewanego,
- podciśnieniową, gdzie strumień objętości powietrza nawiewanego jest mniejszy od strumienia objętości powietrza wywiewanego.

4. Uwzględniając możliwość uzyskania określonych warunków w pomieszczeniach rozróżnia się: – wentylację zwykłą zapewniającą wymaganą temperaturę w pomieszczeniu tylko zimą,
- wentylację z chłodzeniem, gdzie utrzymywanie wymaganej temperatury jest możliwe zimą i latem,
- wentylację z dowilżaniem – wyposażoną w urządzenia zwiększające wilgotność powietrza w pomieszczeniach,
- wentylację z osuszaniem – powodującą zmniejszenie wilgotności powietrza w pomieszczeniu,
- urządzenia klimatyzacyjne, za pomocą których temperaturę i wilgotność względną powietrza w pomieszczeniu można utrzymać z odpowiednią dokładnością w ciągu całego roku.

Oprócz wyżej wymienionych rodzajów wentylacji instalacje można podzielić jeszcze od w zależności od np. udziału powietrza świeżego w powietrzu nawiewanym:
- 100% powietrza świeżego – wentylacja grawitacyjna, wentylacja mechaniczna wywiewna, niektóre systemy wentylacji mechanicznej nawiewno – wywiewnej,
- mieszanina powietrza świeżego i obiegowego – systemy klimatyzacji pełnej, systemy wentylacji mechanicznej nawiewno – wywiewnej oparte na mieszaniu powietrza.

KOMFORT CIEPLNY
Parametry powietrza, tj. temperatura t i wilgotność względna φ oraz jego prędkość w powinny być tak dobrane, aby zapewnić poczucie komfortu, tzn. aby człowiekowi przebywającemu w pomieszczeniu wyposażonym w instalację wentylacyjną nie było zbyt ciepło i aby nie odczuwał chłodu, inaczej mówiąc – aby odczucie człowieka względem temperatury, wilgotności i prędkości ruchu powietrza było przyjemne. Wymagania te są spełnione, gdy parametry powietrza w pomieszczeniach przyjmuje się:
latem: t = 22÷25°C; φ = 30÷60%; w = 0,1÷0,5 m/s
zimą: t = 20÷22°C; φ = 40÷70%; w = 0,1÷0,3 m/s wg [1]

Wg PN-83/B-03430 (wraz ze zmianą Az3):
latem: t = 23÷25°C ±1÷1,5°C; φ = 50 ±10%
zimą: t = 21÷22°C ±1÷1,5°C; φ = 45 ±10%

Więcej o komforcie cieplnym znajdziesz tutaj

Źródła:
[1] Wasilewski Zygmunt „Instalacje wentylacyjne i klimatyzacyjne” Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1992
[2]Wg PN-83/B-03430 (wraz ze zmianą Az3)
[3] www.aereco.com.pl

Kominki otwarte buduje się rzadko, bo mają gorszą wydajność. Przez to, chociaż tchną ciepłem i tradycją, są nieekonomiczne, bo koszty uzyskania energii są przecież znacznie wyższe niż za czasów naszych przodków. Jednak, jedna rzecz się nie zmieniła – do podtrzymania ognia nadal potrzebna jest duża ilość powietrza.

Po co komu tyle powietrza?
We współcześnie budowanych lub modernizowanych domach architekci bardzo dbają o ograniczenie strat ciepła. Z tego względu, przegrody zewnętrzne najczęściej mają doskonałą izolacyjność termiczną i są bardzo szczelne. Wtedy, co prawda, ciepło nie „ucieka” z domu, ale dość często zdarzają się problemy z właściwą wentylacją budynku. Dawniej, świeże powietrze dostawało się do pomieszczeń w sposób naturalny, czyli głównie przez nieszczelności w oknach i drzwiach. Natomiast dzisiaj, do zachowania odpowiedniego bilansu powietrznego, potrzebne są systemy wentylacji mechanicznej lub przynajmniej nawiewniki.

Instalując w domu wkład kominkowy trzeba pamiętać, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, w jego pobliże trzeba doprowadzić 10 m3 powietrza w ciągu godziny na każdy 1 kW nominalnej mocy cieplnej. Oznacza to, że dla wkładu np. o mocy 10 kW potrzeba 100 m3 powietrza na godzinę, a kubatura pokoju o powierzchni 30 m2 wynosi zwykle 80-90 m3. Czyli, w mroźne dni, całe powietrze z takiego pokoju mogłoby zostać wyssane w mniej niż 1 godzinę. Brak odpowiednio dużych nawiewników doprowadziłby do powstania w domu podciśnienia. A to z kolei, mogłoby spowodować problemy z rozpaleniem i podtrzymaniem ognia, wydobywanie się dymu z kominka do pomieszczenia, czy wreszcie cofanie się powietrza z kanałów wentylacyjnych. Tyle chyba wystarczy, żeby zadbać o właściwą wentylację.

Dla porównania warto przytoczyć, że w kominkach otwartych do spalenia 1 kg drewna zużywane jest 200-2000 m3 powietrza (w zależności od wielkości otworu paleniska)!

Jak dostarczyć tlen do kominka?
W nowych domach – najlepiej wykonać odpowiedni kanał nawiewny. Można go poprowadzić pod podłogą parteru lub pod stropem piwnicy (rys obok). Ważne, żeby jego przekrój wynosił 200 cm2. W praktyce oznacza to zastosowanie rury o średnicy wewnętrznej 16 cm lub kanału kwadratowego o boku 14 cm. Przewód ten może być wykonany z blachy, aluminium lub PVC – to nie jest istotne, bo i tak najczęściej nie doprowadza się go bezpośrednio do komory spalania, a jedynie w pobliże kominka (wkładu). Natomiast, ważnymi elementami kanału nawiewnego są: przepustnica (szyber) zabezpieczająca pomieszczenie przed stratami ciepła, gdy kominek nie jest używany oraz kratki wentylacyjne instalowane na obu końcach, które uniemożliwiają (a przynajmniej utrudniają) przedostawanie się gryzoni i owadów do wnętrza domu. Nie mniej istotne jest miejsce usytuowania czerpni, czyli otworu wlotowego. Ogólnie można powiedzieć, że wskazane jest umieszczenie jej w ścianie zachodniej, ponieważ w Polsce jest to dominujący kierunek wiatrów. A chodzi o to, żeby powietrze było wtłaczane do przewodu a nie z niego zasysane, bo mogłoby to doprowadzić do wytworzenia podciśnienia i związanych z nim kłopotów. Wpływ na to ma także kształt i wielkość budynku, rzeźba terenu, a nawet rodzaj roślinności otaczającej dom. Z tego względu, miejsce czerpni za każdym razem powinno się ustalać oddzielnie dla każdego budynku.

W domach remontowanych – lub modernizowanych dość często kominka wcześniej w ogóle nie było. A wtedy problem z doprowadzeniem świeżego powietrza można rozwiązać umieszczeniem kominka (wkładu) przy ścianie zewnętrznej domu. Wystarczy przekuć ścianę w pobliżu paleniska. W otworze osadzić odpowiednią rurę, przepustnicę, kratki wentylacyjne i po kłopocie.

Nieco gorzej jest, gdy miejsce kominka wyznaczono w środku domu. Wtedy właściwie są dwa rozwiązania. W oknach lub w ścianach zewnętrznych można zainstalować nawiewniki o odpowiednio dobranym przekroju. To rozwiązanie ma pewne mankamenty natury estetycznej i praktycznej. Nie każdy bowiem zechce zaakceptować nawiewniki o dość dużej powierzchni, a poza tym, całe pomieszczenie musi się najpierw wychłodzić po to, żeby kominek mógł je ogrzać. Oznacza to, że w zimie różnica temperatury nad podłogą i pod sufitem może być całkiem duża.

Z tego względu, na przewód doprowadzający świeże powietrze, warto zaadaptować jeden z kanałów wentylacyjnych (lub wybudować nowy). Nie powinno to być trudne, ponieważ w środku domu wkład jest najczęściej instalowany w pobliżu istniejącego komina. Trzeba tylko pamiętać, żeby powietrze było pobierane z nieużytkowej, ale wentylowanej części poddasza. Czerpnia usytuowana ponad dachem może bowiem zasysać do wnętrza domu spaliny lub dym wydobywające się z tego samego komina.

Źródło: www.budujemydom.pl

Minimalne ilości powietrza przypadające na jedną osobę określone są w normie PN-83/B-03430 Wentylacja w budynkach mieszkalnych zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej. Wymagania. oraz w z zmianie do tej normy PN-83/B-03430/Az3:2000.

Wyciąg najważniejszych postanowień w/w norm:

• Budynki mieszkalne:

Strumień objętości powietrza wentylacyjnego w budynku mieszkalnym jest określony przez sumę strumieni powietrza usuwanego z pomieszczeń pomocniczych. Strumienie te powinny wynosić co najmniej:

- w kuchni z oknem zewnętrznym, wyposażonej w kuchenkę gazową lub węglową: 70 m³/h
- w kuchni z oknem zewnętrznym, wyposażonej w kuchenkę elektryczną: 30 m³/h w mieszkaniu do 3 osób; 50 m³/h w mieszkaniu dla więcej niż 3 osób
- w kuchni bez okna zewnętrznego wyposażonej w kuchnię elektryczną: 50 m³/h
- w łazience (z WC lub bez): 50 m³/h
- w wydzielonym WC: 30 m³/h
- w pomocniczym pomieszczeniu bezokiennym: 15 m³/h
- w kuchni bez okna zewnętrznego, wyposażonej w kuchnię gazową, obowiązkowo z mechaniczną wentylacją wywiewną: 70 m³/h
- dla pokoju mieszkalnego oddzielonego od pomieszczeń kuchni, łazienki i WC więcej niż dwojgiem drzwi lub pokoju znajdującego się na wyższym poziomie w wielopoziomowym domu jednorodzinnym lub w wielopoziomowym mieszkaniu domu wielorodzinnego: 30 m³/h.

Zaleca się ponadto projektowanie urządzeń wentylacyjnych umożliwiających okresowe zwiększanie strumienia objętości powietrza do co najmniej 120 m³/h.

Prawidłowa wentylacja powinna zapewniać doprowadzenie powietrza do pokoi oraz kuchni z oknem zewnętrznym oraz usuwanie powietrza zużytego z kuchni, łazienki, oddzielnego ustępu, ewentualnego pomocniczego pomieszczenia bezokiennego (składzik, garderoba), pokoju oddzielonego od tych pomieszczeń więcej niż dwojgiem drzwi, pokoju znajdującego się na wyższym poziomie w wielopoziomowym domu jednorodzinnym lub wielopoziomowym mieszkaniu domu wielorodzinnego.

W budynku o wysokości do 9 kondygnacji może być stosowana wentylacja grawitacyjna lub mechaniczna. W budynkach wyższych należy stosować wentylację mechaniczną wywiewną lub nawiewno-wywiewną.

W mieszkaniach wyposażonych w paleniska na paliwo stałe, kominki lub gazowe podgrzewacze wody z grawitacyjnym odprowadzeniem spalin, może być stosowana tylko wentylacja grawitacyjna lub mechaniczna wentylacja nawiewno-wyciągowa.

Dopływ powietrza zewnętrznego do pokojów mieszkalnych oraz kuchni z oknem zewnętrznym powinien być zapewniony w następujący sposób:

• Przez nawiewniki

W przypadku zastosowania okien charakteryzujących się współczynnikiem infiltracji „a” mniejszym niż 0,3 m³/(mhdaPa^2/3), przez nawiewniki powietrza

o regulowanym stopniu otwarcia usytuowane:
- w górnej części okna (w ościeżnicy, ramie skrzydła, między ramą skrzydła a górną krawędzią szyby zespolonej), lub
- w otworze okiennym (między nadprożem a górną krawędzią ościeżnicy, w obudowie rolety zewnętrznej), albo
- w przegrodzie zewnętrznej ponad oknem.

Strumień powietrza przepływającego przez całkowicie otwarty nawiewnik, przy różnicy ciśnienia po obu jego stronach 10 Pa, powinien mieścić się w granicach:
- od 20 do 50 m³/h, jeśli zastosowana jest wentylacja grawitacyjna,
- od 15 do 30 m³/h, jeśli zastosowana jest wentylacja mechaniczna wywiewna.

Strumień powietrza przepływającego przez nawiewnik, którego element dławiący znajduje się w pozycji całkowitego zamknięcia, powinien zawierać się w granicach od 20 do 30% strumienia przy jego całkowitym otwarciu.

W budynkach o wysokości do 9 kondygnacji włącznie dopuszcza się doprowadzenie powietrza przez okna charakteryzujące się współczynnikiem infiltracji „a” wyższym niż 0,5 a nie większym niż 1,0 m³/(mhdaPa^2/3), pod warunkiem, że okna wyposażone są w skrzydło uchylno-rozwieralne, górny wywietrznik uchylny lub górne skrzydło uchylne.

• Przez otwory nawiewne wentylacji mechanicznej

Powietrze z pokojów mieszkalnych powinno być odprowadzane przez otwory wyrównawcze umieszczone ponad drzwiami lub w ich górnej części lub przez otwory wywiewne. Dopuszcza się odprowadzenie powietrza przez szczeliny pomiędzy dolną krawędzią drzwi a podłogą. Przekrój netto otworów lub szczelin powinien wynosić co najmniej 80 cm².

Dopływ powietrza wewnętrznego do kuchni, łazienek, ustępów oraz pomocniczych pomieszczeń bezokiennych powinien być zapewniony przez otwory w dolnych częściach drzwi lub przez szczeliny pomiędzy dolną krawędzią drzwi a podłogą lub progiem. Przekrój netto otworów lub szczelin powinien wynosić 200 cm².
Do poszczególnych pionów wentylacyjnych powinny być przyłączone tylko pomieszczenia o tym samym charakterze (kuchenne, sanitarno-higieniczne itd.). Nie dopuszcza się pionów obsługujących mieszkania do usuwania powietrza z pomieszczeń niemieszkalnych (piwnice, pralnie, suszarnie itd.)

Piwnice:
Wentylacja piwnic powinna zapewnić minimum 0,3 wymiany na godzinę.

Poddasza:
Poddasza winny mieć zapewniony dopływ i odpływ powietrza przez otwory w zewnętrznych przegrodach budowlanych.

Klatki schodowe:
Klatki schodowe powinny mieć w górnej części otwór wywiewny o przekroju netto 200 cm².

Zsypy śmieci:
Rura zsypu śmieci powinna mieć wylot ponad dachem a strumień powietrza wywiewanego powinna wynosić co najmniej 200 m³/h.

Pralnie:
Pomieszczenia pralni domowych powinny mieć zapewnioną wentylację odpowiadającym minimum 2 krotnej wymianie powietrza na godzinę.

Suszarnie:
Pomieszczenia suszarni bielizny powinny mieć zapewnioną wentylację odpowiadającą 1 wymianie powietrza na godzinę.

• Budynki zamieszkania zbiorowego:

Strumień objętości powietrza wentylacyjnego powinien wynosić:

- dla pokojów mieszkalnych: 20 m³/h dla każdego mieszkańca lecz nie mniej niż 1 wymiana na godzinę
- dla pokojów zbiorowego przebywania ludzi (świetlice, pokoje nauki, jadalnie): 20 m³/h dla każdej przebywającej osoby
- dla pokojów klimatyzowanych oraz wentylowanych o nie otwieranych oknach: 30 m³/h
- kuchnie, łazienki oraz ustępy przeznaczone dla użytku indywidualnego jak dla budownictwa mieszkaniowego.

• Budynki użyteczności publicznej:

Strumień objętości powietrza wentylacyjnego w pomieszczeniach przeznaczonych na stały i czasowy pobyt ludzi powinien wynosić:

- 20 m³/h dla każdej przebywającej osoby
- 30 m³/h dla każdej przebywającej osoby jeżeli dopuszcza się palenie tytoniu
- 15 m³/h dla każdego dziecka (żłobki i przedszkola).

W klimatyzowanych oraz wentylowanych pomieszczeniach o nie otwieranych oknach strumień objętości powietrza wentylacyjnego powinien wynosić 30 m³/h dla każdej przebywającej osoby, a 50 m³/h jeśli jest dozwolone palenie.

Dla porównania, wg normy DIN 1946 ilość powietrza zewnętrznego przypadającego na jedną osobę powinna wynosić co najmniej:
- 20 m3/h w teatrach, salach koncertowych, kinach, halach targowych, pomieszczeniach handlowych, muzeach i halach sportowych;
- 30 m3/h w pojedynczych pomieszczeniach biurowych, pomieszczeniach wypoczynkowych, stołówkach, salach konferencyjnych, lekcyjnych i wykładowych;
- 40 m3/h w restauracjach;
- 50 m3/h w dużych pomieszczeniach biurowych.

Tabela przedstawia minimalne ilości powietrza świeżego na jedną osobę w pomieszczeniach o różnym przeznaczeniu wg poradnika „Heizung Luft & Klima Technik 2000” D. Schlappmann.

źródło: www.wentylacja.com.pl